صبح امروز دانشجويان دلير دانشگاه پلي تكنيك تهران در اعتراض به مضروب شدن يكي از دانشجويان توسط مأموران حراست در ورودي دانشگاه تظاهرات كردند و با فريادهاي خشمگينانه خود عليه رژيم آخوندي شعار دادند.
براساس گزارشهاي دريافتي از دانشگاه پلي تكنيك دودانشجوي مضروب شده كه به بيمارستان منتقل شده اند، اسماعيل سلمان‌پور و آرمان صداقتي نام دارند.
لازم به ذکر است در هفته گذشته مديريت دانشگاه اميرکبير ۱۱ نفر از دانشجويان را به دانشگاه ممنوع الورود کرده است.
دانشجويان طي توضيحاتي در خبرنامه اميركبير خطاب به عوامل سركوبگر رژيم تأكيد كردند:
بهتر است مشت زنگ‌‏زدة آهنين و ناكارآمد خود را دوباره نيازمايند.
يادآوري مي شود كه طي يك ماه گذشته به فرمان پاسدار احمدي نژاد كه از دانشجويان پلي تكنيك كينه سياهي به دل دارد مأموران سركوبگر توطئههاي متعددي را عليه اين دانشجويان به جريان انداختند اما نتوانستند نيات خود را در جهت سركوبي آنان عملي سازند.

تقريبا هيچ قشر يا صنفي  در  جامعه ايران نيست كه صدايش بخاطر سركوب بيش از حد در نيامده باشد.ميخواهيم از صنفي صحبت ميكنيم  كه اغلب شاهد صداي خاموش او هستيم.  اما حالا  آنقدر سركوب بالا گرفته كه حتي منتقدين سينما و تئاتر ايران هم از سركوب اعمال شده در عرصه هنر و فرهنگ ايران توسط ايادي ضد فرهنگ و هنر ايران صدايشان در آمده  و خاموشي و سكوت را با فريادهاي خودشان حريف طلبيدند. گروهي از منتقدين تئاتر و سينماي ايران در يك بيانيه به اين سركوبيها اعتراض كردند:

“بدانيد و آگاه باشيد كه فيملسازان ايراني علي رغم همه بوق و كرناهاي رسانه اي در بحراني ترين شرايط پس از انقلاب به سر ميبرند و بين نابودي حرفه اي و پذيرش پول به عنوان تنها معيار ارزشها ناچار از انتخاب هستند.“

 البته تنها اين دو راه حل نيست راه حل ديگري هم وجود دارد. راه حلي كه هنرمنداني بزرگ مثل ساعدي ها، صمد بهرنگي ها و سعيد سلطانپورها انتخاب كردند. راه حل همه هنرمندان مبارز كه نه تنها باعث از بين رفتن هنرشان نشد بلكه باعث جاودانه شدن هنر آنها در بين همه هنرمندان شد و نامشان در صد همه هنرمندان آزاديخواه ايران قرار گرفت.

درقسمت ديگري از اطلاعيه اين چنين ميخوانيم:

“سياستيهاي حاكم بر تئاتر ايران پيوسته سختگيرانه تر و  امكان فعاليت در اين زمينه دشوارتر ميشود. كمتر نمايشي توان جذب مخاطب در حد يك سالن پيدا ميكند چرا كه سانسور در حين تصحيح متن و سپس پيش از اجرا و گاه در حين اجرا چنان ضربه اي به آفرينش هنري وارد آورده كه ديگر انتظار مشاهده اثري درخشان به روياي دست نيافتني تبديل شده است. ياد آور ميشويم كه تئاتركشور آينه تمام نماي فعاليتهاي هنري است. هرچه فضاي تنفسي تئاتر محدود تر شود  آسيبهاي اجتماعي هم فزاينده تر ميشود و محدوديت هنري  بر مسمويت جامعه مي افزايد بنابراين تنها راه حلي كه ميماند بازنگري در سياستهاي تنگ نظرانه است.“

در زماني كه صداي دانشجويان بلند است  و هر روز صداي فرياد آزاديخواهي و حق طلبي معلمين را  ميشنويم بازنگري از طرف جامعه هنري و هنرمندان ميهنمان حرف كهنه و حرفي ست كه تاريخ مصرف آن  سالهاست گذشته.

مگر نه اينكه يك هنرمند بايد اثر جامعه خود باشد؟ البته بگذريم از اينكه اينقدر سركوبي در اين سالها از حد گذشته كه ديگر از اثر گذشته و به مغز استخوان رسيده است. آيا نه اينكه هنر هر هنرمندي بايد در زمانه خودش خواسته جامعه و مردم محرومش را بيان كند؟ واقعيت اين است كه سينماگر آن كسي است  كه در حال حاضر در ايران تصويرگر شوق و اشتياق مردم، معلمها، جوانان، كارگران و زنان براي رسيدن به آزادي هست. يك اثر هنري خلاق و زنده، يك تئاتر خوب آن  تئاتري هست كه مقاومت خلقي ستمديده و در زنجير را در برابر اين ظلم و سركوب به تصوير بكشد.  آينه تمام نما يعني اين. در زمان برخاستن انتظار مردم خيلي بيشتر از اين حرفهاست.

هر كسي ميتواند گامي براي آزادي ايران بردارد. وظيفه مبرم و سرنوشت ساز ما بپاخاستن و ايستادگي هست و يادآوري اين موضوع بسيار لازم و ضروري هست زيرا  انسان خود دشواري وظيفه هست.