به آنهايي كه در زير شكنجه‌ها خلق را به ياري مي‌طللبيدند، مي‌گفتند، كدام خلق؟ بمانيد تا بپوسيد! ايران جزيرهٌ ثبات است! اين‌جا بهشت سرمايه‌داران خارجي شده است. ديگر خبري نيست!

ولي ما مي‌گفتيم "اليس صبح بقريب"؟ آيا صبح نزديك نيست؟

مگر مي‌شود خورشيد را كشت؟ مگر مي‌شود باد را از وزيدن بازداشت و باران را از باريدن. مگر مي‌شود اقيانوس را خشك كرد؟ مگر مي‌شود بهار را از آمدن باز‌داشت، مانع روييدن لاله‌ها شد، مگر مي‌شود ملتي را تا به ابد اسير نگه داشت؟

نه! اين خواست خداست و ارادهٌ خلق است، سنت تاريخ است، قانون اجتماع است… بشارت همهٌ انبيا، پيام‌آوران، مصلحين و انقلابيون بزرگ جهان است كه خلق پيروز مي‌شود، آينده تابناك است. همهٌ قوا و استعدادات فرزند انسان از "شامگاه امكان"، قطعاً به "بامداد تحقق" خواهد پيوست.

بچه كه بوديم اونقدر كتاب حسنك كجايي رو برامون خونده بودن و عكسهاي كتاب رو نگاه كرده بوديم كه قبل از رفتن به مدرسه همه اون رو حفظ شده بوديم، وقتي زمستون سال 57 انقلاب ضد سلطنتي پيروز شد فكر كرديم داستان حسنك كجايي ما هم به پايان رسيد. ولي اشتباه كرديم دوباره اون داستان تكرار شد و اينبار خودمون شديم يه حسنك!!!

شهر  زيبا و با صفايي بود كه يه سال, گرفتار يه زمستون سرد و سياه شد. زمستوني درست مثل زمستون همين امسال. برفها اومدن و تمام مزارع و كشتزارها رو پوشوندن. رودخونه ها يخ بستن و آسمون تيره و تارشد. مردم از زورِ سرما توان بيرون اومدن از خونه هاشونو نداشتن. سوخت تموم شده بود و هيزمها همه نم كشيده بودن. خبري از خورشيد نبود! هرچي بود ابر بود و برف و يخبندون. پرستوها مهاجرت كردن, قناري ها جوونمرگ شدن, بچه ها راه مدرسه ها رو گم كردن و جوونها خونه نشين شدن. خلاصه, روزگار روزگارِ قحطيِ نور و دور, دورِ هجومِ سرما بود.گذشت و گذشت تا اينكه يه روز, جووني بنام حسنك, از زيرِ كرسي بلند شد و از خونه زد بيرون. حسنك فهميده بود كه اونچه كه اون شهر رو اسيرِ زمستون كرده بود, فقدان خورشيد بود. به خاطر همين هم شال و كلاه كرد تا بره و هرطور شده خورشيدو پيدا كنه. اين بود كه چوبدستي رو  برداشت و تو خيابوناي شهر جار زد و گفت: « كي مياد برفا رو پارو بكنيم؟ كي مياد ابرارو جارو بكنيم؟ كي مياد راه در ابراي پر برف و سياه باز بكنيم؟ » خيلي ها طوري زير كرسي جا خوش كرده بودن  كه اصلا صداي حسنك رو نشنيدن. خيلي ها هم شنيدن ولي خودشونو به نشنيدن زدن. يه سري هم بودن كه از طلوع خورشيد نا اميد شده بودن و اجاقِ كرسي رو دو دستي چسبيده بودن. حرفشون اين بود كه : « فعلا كه خونه ما گرمه, اگه  تو اين سرما بزنيم بيرون و بريم سراغ خورشيد, همين كرسي گرم رو هم ازدست ميديم. » هرچي حسنك داد زد و فرياد زد, كسي به كمكش نيومد. اما حسنك خسته نشد, حسنك خورشيدو فراموش نكرد. ايستاد و فرياد زد و گفت: « هركي خورشيدو ميخواد, پاشه دنبالم بياد» صداي حسنك به كوهها خورد و برگشت, اما از آدمهاي خونه نشين صدايي برنخاست. حسنك منتظر كسي نبود, يه تنه به كوه زد و رفت به دنبال خورشيد. تو راه گرگها بهش حمله كردن, نترسيد, باهاشون چنگ در چنگ شد و زخمي شد و با اينهمه ادامه داد. دست و پاش ازسرما سياه شدن ولي جنگيد و ادامه داد. اونقدر رفت و رفت و رفت تا رسيد به قله اي كه خورشيد روپشت اون به زنجير كشيده بودن. حسنك برفا رو پارو كرد و ابرارو جارو كرد. حسنك, زنجيرها رو از دست و پاي خورشيد باز كرد و شهر رو مهمونِ طلوعِ گرمِ آفتاب كرد. صبح فرداش, وقتي مردم با انوارِ طلايي رنگ خورشيد از خواب بيدار شدن, از پشت پنجره ي خونه هاشون آب شدن يخها و گرم شدن زمين رو به تماشا نشستن. رودخونهها جاري شدن, قناري ها نغمه هاشون رو از سر گرفتن, پرستوها برگشتن ولي خبري از حسنك نشد. مردم از خونه ها بيرون اومدن و فرياد زدن كه حسنك كجايي؟ اما حسنك نبود, حسنك نوك قله ي كوه, پيش پاي خورشيد, خوابيده بود. اگرچه حسنك ديگه هيچوقت بر نگشت. ولي مردم اون شهر, هر روز صبح همزمان با طلوع خورشيد صداي آشنايي رو ميشنيدن كه از پشت كوه رو سر شهر ميريخت و مي گفت: «هركي خورشيدو ميخواد پاشه دنبالم بياد. »

زمستوني كه امروز بر سر ميهن ما آوار شده هم, زمستوني مثل زمستونِ همون شهره. باز هم ابرهاي سياه آسمون رو پر كردن و قحطيِ سوخت و صدا و ترانه اس. باز هم دلها آتيشفشان خشم هستن و چشمها از بلورِ اشكها پُرن. باز هم آخوندها خورشيد ما رو به زنجير كشيدن. منتها اين زمستون يه تفاوتي با زمستونِ شهرِ قصه ما داره. تفاوت اينه كه ديگه حسنك تنها نيست. صداي حسنك طنين داره. اونايي كه دنبال خورشيدن, به دعوت حسنك جواب ميدن. خيلي ان, از مردم گرگان و ساري  و آمل و بابل بگير تا اهاليِ دلير شاهرود و  قائمشهر, همونهايي كه فرمانداري رژيم رو به آتيش كشيدن و خشمشون نسبت به آخوندهاي چپاولگر رو به نمايش گذاشتن. اونها همه دنبال ِ خورشيدن. همه اشون راه عبور از زمستون رو پيدا كردن. حالا صداي حسنك با توان همه گلو هاس كه شنيده ميشه: « هركي خورشيدو ميخواد, پاشه دنبالم بياد»

زندانی این حوالی سلام

امروز روز اول از همان سال های فرنگی است که همیشه بچه هایی پشت شیشه فقر را ها می کنند و بچه هایی زیر درخت سبز کریسمس به فکر روزهای خوب تر و خوب ترند…و دخترک کبریت فروش در انتظار آخرین شعله است که در آن خوشبختی را زل بزندو کبریت ها تک تک خاموش می شوند . من هم شمعی روشن می کنم در خاوران ، روی مزار دکتر فاطمی ، می روم احمد آباد، می نشینم کنار سنگ قبرهای بی نشان و صدایت می کنم تا باهم گل های میخک را روی قبر مردان سرزمین مان پر پر کنیم

اینجا کوچه های خاکستری دی ماه از پشت آخرین تلؤلوی آفتاب رنگ پریده که از شیار میله های زندان به شهر سلام می کند جان می گیرند. نمی ترسم دیگر، ماه ها می آیند و می روند و من چشم انتظاری را روی دهلیزهای قلبم تلنبار می کنم تابرگردی . یاد ت می آید کنار پنجره نشستن و باهم حرف زدن را ؟ کنار پنجره یک غروب سرد زمستانی و باران که میهمان نگاه های خسته مان بود. یادت می آید؟

امسال سال مشتهاست و فريادهاست

سال اتحاد و همبستگي

اين بار خود ما هستيم كه بايد درس بدهيم

درس آزادي و پرداخت بها

زنگها چه پرشور مينوازند

روز بودن من و تو را

با هم

شب خيز بر ميداره كه تمام چراغها رو بكُشه و تمام نورها رو خاموش كنه. اما ستاره ها پايداري مي كنن و اونقدر تكثير ميشن تا بالأخره شب شكاف بر ميداره رو تاريكي رنگ مي بازه. به نظر شما لذتي شيرينتر از اين پايداري و سرانجام اون كه شكستِ ظلماته وجود داره؟ اگه ستاره بودن رو تجربه كرده باشي فرياد مي زني كه هيچ ارزشي والاتر و هيچ لذتي شيرينتر از پايداري براي عقب روندن شب و طلوع خورشيد نيست. آخوندها با تمام ابزارهاي سركوب و طرح هاي ستمگرانه اشون تلاش مي كنن تا دانشجوهاي آزاديخواه  رو از ادامه مسيرشون باز بدارن و اونها رو وادار به شكست بكنن. تلاش مي كنن تا حس نا اميدي رو تو رگهاشون بدوونن و كاري كنن كه از ترس اخراج و زندان و شكنجه از حقوق مسلمشون كوتاه بيان و قيدِ همكلاسيهاي دربندشون رو بزنن. اما دانشجوها به اعتبار همون ارزش والاي پايداري و به اعتبار حضور همون مقاومت ريشه داري كه دربرابر آخوندها وجود داره و براي كم كردن روي شبِ ولايت فقيه هست ايستادن و مي ايستن و صداي حق طلبانه شون هر بار از سنگري بلند ميشه و مشتِ پولادينشون بر مشتِ زنگ زده ي سركوب فرود مياد. اين به خاطر ايمانيه كه به سرانجام پايداري و تحقق پيروزي دارن.

ارگان پاسدار محسن رضايي بنام تابناك به صراحت اعتراف كرد كه آنچه رژيم آخوندي تحت عنوان تلاش براي انفجار حرم حضرت معصومه عليها سلام در سال 1373 به مجاهدين نسبت ميداد، در ادامة تلاش براي نسبت دادن و تثبيت اتهام انفجار حرم امام رضا (ع) بوده و توسط سعيد امامي، معاون وقت وزارت اطلاعات و از نزديكان خامنهاي طراحي و اجرا شده است. 

ترور بی‌نظیر بوتو در پاكستان فراتر از مسائل خود این كشور، جهان را در روزهای پایانی سال2007 و شروع سال جدید میلادی تكان داد. موقعیت استراتژیك پاكستان، وضعیت بحرانی و حساسیت انتخابات آتی این كشور و نیز شخصیت زنی كه برای نخستین بار در یك كشور مسلمان به نخست‌وزیری رسید و باردیگر در مخالفت با بنیادگرایی وارد عرصه خطر شد، در ایجاد این شوك دخالت داشتند. اما عامل اصلی، هیولای بنیادگرایی و تروریسم ناشی از آن است كه مقاومت ایران از دو دهه پیش به عنوان تهدید جدید جهانی برآن انگشت گذاشته است. مریم رجوی در پیام تسلیت خود بعد از ترور بی نظیر بوتو ، درعبارتی كوتاه اما رسا، همین واقعیت راخاطرنشان كرد و گفت: اختاپوس زن‌ستیز تروریسم و بنیادگرایی كه كانون آن در تهران است، یارای تحمل خانم بوتو را در رأس اپوزیسیون پاكستان نداشت.

پيام به ارتش آزادى - مسعود رجوى 28 آذر 1386

سلام
با خرمنى تبريك،

راستي كه آذر ماه 1386، با سلسله‌يي از پيشرفت و پيروزي، به آذرخشان مقاومت ايران تبديل شد. در عرصه عدالت بين‌المللي، در مجمع عمومي ملل متحد، در پارلمان اروپا، در مجالس فرانسه و انگلستان، در كانادا و آمريكا، در سرماي اسكانديناوي، در پهنه گرم اجتماعي در عراق، و در دانشگاههاي جوشان ميهن اسير، با شعاري اشرف‌نشان: «ما زن و مرد جنگيم، بجنگ تا بجنگيم…»
مريم، با شما و در شما، در چهار دادگاه، پياپي پيروز شد و مقاومت و عدالت را به اوجي تازه رساند. با صديقه و ندا و ديگر طلايه‌داران آتشين شرف. با اشرف پايدار، سياوش مجسم زمانه، كه از بمبارانها و برچسبها عبور كرد.

در سال هاي زندان با آدم هاي بزرگي آشنا شدم که تاثيرات عميقي ‏روي من گذاشتند

فکر مصاحبه با احمد باطبي از يک “لينک” شروع شد. قرارمان شب يلدا بود. گفته بود: شب ‏ها بيدارم.

پس در ساعت يازده و نيم شب به‌وقت پاريس ـ که شب رو به‌پايان بود ـ و دو صبح به‌وقت تهران ـ که روز ‏ديگري آغاز شده بودـ با احمد باطبي مصاحبه کردم. او هيچ شرطي نداشت براي مصاحبه؛ من اما، شرطم با خودم اين ‏بود که از شکنجه و زندان نپرسم؛ پس همه آن‌چه گفته ايم، از انسان است: “آن 9 سال تمام شد؛ من حداقل چهارتا 9 سال ‏ديگر وقت زندگي دارم.”

بگذار دشمنان هر چقدر ميخواهند ستارگان بخت ما را به زمين بكشند ولي ما باز هم آسمان را غرق ستاره ها خواهيم كرد. با اختراني شبگرد مصدايق طارق همان تابندگان شبكوب و ظلمت سوز و يا با اشعه نيمروز گلبرگهاي خورشيد پرتوهاي جهل سوز. بيچار ه شب پرستان تيغ به كف هلهله زن با سلاله خورشيد و با نسل ايمان چه خواهند كرد؟ گو هر چه ميخواهند در پيچ و خم جاده هاي تاريك  به كمين خورشيد بنشينند تا اسيرش سازند بكشانندش و در لجه خون اندازند ولي  خورشيد در اسارت هم خورشيد است و از شهادت هر خورشيد نيز هزاران ستاره برخواهد خواست. جنگلي رويان از ستاره ها با ريشه هايي در اعماق قلوب توده ها. همه آنهايي كه از جهل و بندگي، از اسارت و بيگانگي متنفرند و به رهايي و يگانگي عشق مي ورزند. پس چه كسي و كدام قدرت خواهد توانست ما را بخشكاند و بسوزاند؟ واي بر اونها اگر ميدانستند كه در كمينگاه بزرگ تاريخ چه خورشيدهايي در شرف انفجار و تولد هستند. بله بي ترديد روزي تمام فضاي ظلمت پهنه خورشيد گدازان خواهد شد. 

نهادهاي مدافع حقوق بشر‌!

ايرانيان مدافع حقوق بشر‌!

در اين گزارش بخش بسيار کوچکي از موارد نقض حقوق بشر در ايران را که توسط اين شبکه گرد آوري شده است به‌اطلاع مي رسانيم:

بين المللي:

1 ـ به‌دنبال بازداشت رضا ولي زاده خبرنگار هفته نامه « کتاب هفته»، مسئول وبلاگ « ايستگاه» و مدير سايت « بازنگار» گزارشگران بدون مرز با انتشار بيانيه اي بازداشت رضا ولي زاده را محکوم کرد و نوشت هر انتقادي از رئيس جمهور و اطرفيان وي منجر به‌سلب آزادي از وب نگاران مي شود. اينترنت به‌سنگري براي دفاع از آزادي در ايران تبديل شده است. اما دولت ايران اين بيان آزاد را بر نمي تابد و ‌‌آن‌را‌ « اقدام عليه امنيت ملي» مي داند. اتهام مضحکي که فقط براي به‌سکوت وادار کردن معترضان است.»(گزارشگران بدون مرز 7/9/86)

2 ـ هانس گرت پوترينگ رئيس پارلمان اروپا از ايران خواست از اجراي احکام اعدام کودکان و نوجوانان خود داري کند. هم اکنون چندين نفر در ايران محکوم به‌اعدام اند که در هنگام ارتکاب جرم، کودک بوده اند. بنابر آمار سازمانهاي مدافع حقوق بشر، از سال 2004 بدين سو، 17 نفر در ايران اعدام شده اند که سن آنها در زمان ارتکاب جرم زير 18 سال بوده است. بسياري از فعالين حقوق بشر و وکلاي دادگستري در ايران و نهادها و سازمانهاي بين المللي از‌جمله يونيسف، عفو بين الملل، ديده بان حقوق بشر و اتحاديه اروپا خواهان حذف مجازات اعدام براي اطفال زير 18 سال در قوانين جزايي ايران هستند.(راديو دويچه وله 8/9/86)

3 ـ گزارشگران بدون مرز با ارسال نامه اي خطاب به‌لوئيز آربور کميسر عالي سازمان ملل در امر حقوق بشر در نهمين سالگرد قتل هاي زنجيره اي خواهان اقدام سازمان ملل در اين باره شد. در اين نامه در رابطه با کشتار پيروز دواني، مجيد شريف، داريوش فروهر، پروانه اسکندري، محمد مختاري و محمد جعفر پوينده آمده است: آمران اصلي جنايات سياسي از محاکمه بدور مانده و تا به‌امروز معرفي و مجازات نشده اند. رئيس کميسيون اصل نود مجلس شوراي اسلامي اعلام کرده بود « ما در رسيدگي به‌اين پرونده به‌اشخاصي رسيديم که قدرت برخورد با آنها را نداشتيم، بنابر اين پرونده مسکوت ماند.» همچنين در اين نامه آمده است: خانواده هاي قربانيان همچنان منتظر اقدام نهادهاي بين المللي و کميسارياي عالي حقوق بشر در اين باره هستند. در نامه گزارشگران تاکيد شده است:« موضع گيري شما و سازمان ملل متحد در اين باره بسيار پر اهميت است، براي برقراري عدالت و براي اميد دادن به‌خانواده هاي قربانيان که آمران اين جنايت در هر موقعيت و مقام روزي محاکمه خواهند شد.»(گزارشگران بدون مرز 14/9/86)

رئیس جمهور برگزیده مقاومت درمقراصلی پارلمان اروپا، با دكتر ویدال كوادراس،نایب رئیس پارلمان اروپا دیداروگفتگو كرد

رئیس جمهور برگزیده مقاومت در دومین روز سفر خود به بلژیك درمقراصلی پارلمان اروپا با دكتر ویدال كوادراس،نایب رئیس پارلمان اروپا و شماری دیگراز نمایندگان این پارلمان دیداروگفتگو كرد.
صبح روز چهارشنبه 28آذر درهنگام ورود خانم رجوی به مقر پارلمان اروپا در بروكسل دكتر الخو ویدال كوادراس وهیأتی ازنمایندگان پارلمان اروپا از ایشان استقبال كردند. دكتر ویدال كوادراس نایب رئیس پارلمان اروپا به نوبه خود نخستین حضور رئیس جمهور برگزیده مقاومت در مقراصلی پارلمان اروپا دربروكسل را به خانم رجوی خیرمقدم گفت.
درجلسه دیدار صبح چهارشنبه در مقرپارلمان اروپا، ابتدا دكتر آلخو ویدال كوادراس، نایب رئس پارلمان اروپا گفت من میخواهم از شما تشكركنم كه مجددا به پارلمان اروپا آمدید. قبلا شما را در استراسبورگ میزبانی كردیم و حالا میزبان شما در بروكسل هستیم. پیروزی شما در دادگاه پواك در انگلستان یك پیروزی برای ما بود چرا كه ما بعنوان مدافعان آزادی، حقوق بشر، و حقوق برابر زن و مرد، پیروزی شما را یك پیروزی بزرگ برای خودمان و ارزش های خودمان میدانیم. ما عمیقاً معتقدیم كه برچسب تروریستی شایسته رژیم حاكم بر ایران است و نه مقاومت ایران.
نایب رئیس پارلمان اروپا با اشاره به تصویب قطعنامه مجمع عمومی ملل متحد در محكومیت نقض حقوق بشر توسط رژیم ایران، گفت: من امروز افتخار این را دارم كه اعلام كنم بیش از 700 نماینده از 25 كشور اروپایی كه بیش از 200تن ازآنان نمایندگان پارلمان اروپا هستند، با امضای چنین بیانیه یی نقض حقوق بشر درایران را محكوم كرده است.
خانم پرزیدنت مریم رجوی، من بسیار بسیار خوشحال هستم كه شما امروز اینجا هستید و بسیارخوشحالم به خاطر پیروزیهای بزرگی كه به لحاظ حقوقی داشته ایم، هم در انگلستان و هم در پارلمان اروپا كه نشان مى دهد هیچ پایه و اساسی برای نامگذاری مجاهدین خلق در لیست سازمان های تروریستی وجود ندارد.
دكتر ویدال كوادراس در ادامه سخنانش درباره موقعیت و پایگاه اجتماعی مجاهدین و مقاومت ایران گفت من چیزی كه به چشم خودم دیده ام برنامه هایی بوده است كه شخصا در آنها شركت داشته ام، وقتی كه در پاریس در مقابل نزدیك به 60 هزار نفر صحبت می كردم برای من مثل روز پایگاه مردمی مجاهدین واضح بود و واضح بود كه خانم مریم رجوی در میان هموطنانش چه جایگاهی دارد.
دراین دیدار علاوه بر نایب رئیس پارلمان اروپا، شماری ازنمایندگان پارلمان اروپا ازگروه های مختلف پارلمانی ، ازجمله استراون استیونسن, رئیس مشترك كمیته پارلمانی دوستان ایران آزاد و نایب رئیس گروه حزب مردم اروپا ازانگلستان ، پائولو كازاكا, نماینده پارلمان اروپا از پرتغال و رئیس مشترك گروه پارلمانی دوستان ایران آزاد یانوس اونیسكویچ, نایب رئیس كمیسیون خارجی پارلمان اروپا, از لهستان, موگنز كامره, نایب رئیس گروه اتحاد اروپا برای ملت ها UEN در پارلمان اروپا از دانمارك, تونه كلام, رئیس هیأت گروه حزب مردم اروپا از استونی شركت داشتند.
خانم رجوی در سخنان خود ضمن تشكر از دكتر آلخو ویدال كوآدراس كه مبتكر این دیدار بود با اشاره به تصویب قطعنامه محكومیت جنایات ضد انسانی رژیم آخوندی درمجمع عمومی ملل متحد, خواست مبرم و برحق مردم ایران را برای تغییر و خلاصی از این رژیم ضدبشری یاد آورشد و گفت: فكر می‌كنم همه توافق داشته باشیم كه مسأله ایران امروز مهمترین بحران جهان است. و فكر می‌كنم همه توافق داشته باشیم كه مسئله اصلی راه حل است. حرف ما راه حل سوم است. یعنی نه مماشات نه جنگ خارجی بلكه تغییر دمكراتیك به دست مردم و مقاومت ایران.
خانم رجوی هم چنین به موقعیت سازمان مجاهدین خلق ایران و آرمان اسلام دموكراتیك درمقابله با بنیادگرایی و ارتجاع حاكم برایران اشاره كرد و گفت: مجاهدین نیروی محوری مقاومت با اتكا به یك اسلام دمكراتیك آنتی تز سیاسی و فرهنگی ملایان هستند. بهمین دلیل است كه در ژوئن 2006 پنج میلیون و دویست هزار عراقی بیانیه‌یی در حمایت از مجاهدین امضا كردند. اخیراً سیصد هزار شیعه جنوب عراق نیز بیانیه مشابهی امضا كرده‌اند. خانم رجوی تأكید كرد كه مقاومت ایران با توجه به پایگاه اجتماعی و ریشه های عمیق مردمی و انسجام و سازمان‌یافتگی خود، از توانایی و صلاحیت و ظرفیت تغییر در ایران برخوردار است و آن را محقق خواهد نمود.